Smaak lijkt vanzelfsprekend. Tot het dat ineens niet meer is.

In mijn werk als diëtist zag ik hoe ingrijpend smaakverandering kan zijn voor mensen die ziek zijn of een medische behandeling ondergaan. Wat vaak wordt afgedaan als een bijwerking, raakt in werkelijkheid aan zoveel meer: aan eetlust en voeding, maar ook aan plezier, identiteit en het gevoel van regie. Eten wordt een worsteling, terwijl het juist een bron van kracht en verbinding kan zijn.

Daar begon mijn zoektocht. Ik wilde begrijpen wat smaak werkelijk betekent, wat er gebeurt wanneer die verandert en vooral: wat we kunnen doen als smaak niet meer vanzelf spreekt. Die zoektocht leidde uiteindelijk tot de oprichting van Taste for cancer.

Met Taste for Cancer wil ik smaak een volwaardige plek binnen de zorg geven. Ik combineer wetenschappelijke kennis over smaak en voeding met praktijkervaring uit de zorg, en vertaal dit naar concrete handvatten voor zorgprofessionals. Niet alleen theorie, maar juist daar waar het telt: in de spreekkamer, aan de eettafel en in het dagelijks leven van mensen. De oma, die weer met plezier aanschuift bij het diner. De echtgenoot, die het weer aandurft om samen naar een restaurant te gaan. De moeder, die weer kan genieten van de warmte en gezelligheid van het kerstdiner. De zoon, om wie veel zorgen zijn geweest, die zijn bord met smaak leeg eet.

Ik geloof dat goede zorg verder gaat dan voedingsadviezen en lijstjes. Het gaat over mogelijkheden zien, samen zoeken en opnieuw vertrouwen krijgen in eten — ook wanneer smaak verandert. Met het Smaakkompas en gerichte smaaksturing help ik zorgprofessionals om patiënten hierin beter te begeleiden, met oog voor de mens achter de klacht.

Waarom?
Zodat smaak geen vergeten bijwerking blijft, maar een ingang wordt naar betere zorg, meer eetplezier en een hogere kwaliteit van leven.